31 januari 2014

Ik betrapte mezelf en anderen er vaak op dat we kinderen (en volwassenen) vaak aanspreken op hun identiteit in plaats van hun gedrag als het kind bijvoorbeeld niet goed luistert naar de ouders.

Je bent vervelend, je bent druk. Terwijl we hier juist de kinderen zouden moeten aanspreken op hun gedrag. Je doet vervelend, je gedraagt je druk. Zo begrijpt een kind en een volwassene beter dat het gedrag wat hij op dat moment uit, vervelend is, maar dat hij zelf okay is. Ook is het belangrijk dat je het kind vertelt wat je van hem verwacht. In plaats van te zeggen “niet rennen”, vertel je wat je dan wel wilt. “Ik wil dat je loopt.”

Het is even oefenen, maar het is een stuk fijner voor iedereen.